Een doordeweekse nachtdienst in één van de grootste steden van Nederland geeft geen garantie voor actie, soms is het vliegen en soms sta je stil. Deze nacht had er alle schijn van dat het 'stilstaan' zou worden, het vroor buiten en het sneeuwde licht. Hoe anders zou het worden.

De briefing had niet veel bijzonderheden, behalve dat er een meisje met suïcidale neigingen vermist werd. Ze woonde niet in onze wijk, maar gezien de temperatuur buiten moest er een eenheid geleverd worden om samen met o.a. de politiehelikopter naar haar te gaan zoeken.

Wij reden met drie auto's, dus één auto ging zoeken en wij zouden beschikbaar blijven voor de noodhulp in onze eigen wijk. De nacht was heel rustig en tijdens een koffiepauze op het bureau besloot ik eens in het systeem te gaan zoeken naar informatie over het vermiste meisje.

Ik was nieuwsgierig en ging kijken of ik misschien uit eerdere contacten met haar een mogelijke verblijfsplaats kon vinden. Tot mijn verbazing zag ik dat ze wel eens eerder was weggelopen en toen gevonden was in het Haagse bos; dat was niet alleen in onze wijk, het was ook nog eens op een compleet andere locatie dan waar iedereen aan het zoeken was!

Ik riep mijn collega en we zijn richting het bos gereden, ondanks dat we niet 'gekoppeld' waren aan de zoektocht vonden we het de moeite waard om even een kijkje te gaan nemen. Met de auto reden we het bos in tot we op een punt kwamen waar ik het niet verantwoord vond om verder te rijden en stelde voor om even lopend met de zaklamp het bos in te gaan.

Mijn collega ging links van het voertuig en ik dook rechts van het voertuig verder het bos in. We spraken af dat we de auto in het zicht hielden. Kijkend in het licht van mijn mag-lite liep ik in het bos en op een gegeven moment sloeg mijn hart over. Op ongeveer +/- 15 meter voor mij zaf ik iets in mijn lichtbundel verschijnen, of was het een boomstam?

Ik liep langzaam dichtbij en raakte er steeds meer van overtuigd dat het een vrouw was, slechts gekleed in een t-shirt en liggend over een boomstam. Ik riep naar mijn collega en liep naar de persoon toe, ze was wit, ijskoud en ik voelde geen hartslag.

Op dat moment herkende ik haar als de vermiste persoon en besefte ik pas dat we haar gevonden hadden, maar dat er geen sprake was van een happy end.

Ik gaf het door aan de meldkamer en wilde naar de auto teruglopen om de PD-koffer te gaan halen toen ik ineens een dof geluid hoorde achter me: Het meisje was omgevallen en lag ineens in een hele andere houding op de grond.

Ik keek mijn collega aan en we beseften beiden dat het nog niet over was. Ik rende naar het voertuig om een AED te pakken en samen startten we met reanimeren. Terwijl we de meldkamer bijpraatten en met spoed om een ambu + extra eenheid vroegen probeerden we het leven van het nog jonge meisje te redden.

Voor de collega's was het moeilijk om ons te vinden, we stonden midden in het gigantische bos en het was pikkedonker. Ik besloot de zwaailichten van de auto aan te zetten als herkenningspunt, gelukkig hadden we de politieheli ook nog in de lucht die uiteindelijk de collega's naar ons toe wist te leiden.

Samen reanimeerden we totdat de ambulance ter plaatse was, die haar met spoed naar het ziekenhuis bracht.

Nog vol adrenaline hebben we alsnog een plaats-delict afgezet, we wilden alle mogelijkheden uitsluiten en lieten de FO sporen veiligstellen. Later hoorden we dat het meisje met een lichaamstemperatuur van 31 graden in het ziekenhuis aankwam, het was volgens de artsen een wonder dat ze het heeft overleefd.

Bron: RNA

Politiesites