Een bijdrage van Winterschläfer
Het was Koninginnedag, ik moest er vroeg uit 's ochtends, 05.00 uur om precies te zijn. Om 07.00 uur moest ik aanwezig zijn in Apeldoorn en ik zou samen met drie andere collega's heen rijden.Om 06.00 uur stond ik klaar, ik rookte nog een sigaretje en met mijn slaapdronken hoofd zag ik al een politieauto aan komen rijden. Mijn collega's die mij kwamen ophalen.
Aangekomen in Apeldoorn werd het al steeds mooier weer, de zon begon te schijnen en de temperatuur begon snel te stijgen. Het zag er naar uit dat het een prachtige en vreugdevolle dag zou worden. Na mijn ontbijt begon de briefing, hier werd iedereen duidelijk gemaakt wat zijn/haar taak was.
Mijn taak was langs de koninklijkeroute staan op de Loolaan in mijn ceremoniële politiekleding. Bij het passeren van de koninklijke familie moest ik salueren. Na de briefing werden we in grote bussen naar de kruising Jachtlaan/Loolaan gebracht, vanaf daar zouden we naar onze plek lopen. Aangekomen bij de kruising liepen we twee-aan-twee in een groep van zo'n 50 collega's richting onze plekken.
Het publiek was erg vrolijk, enthousiast, en vooraan bij de hekken werd het steeds drukker en drukker. Er bleef achter de hekken geen plekje onbenut. Een paar keer werd mij nog door het publiek gevraagd of ik een foto wilde maken van hen achter het hek, samen met hun kinderen erbij en opa en oma. Zo gezegd, zo gedaan.
Zolang wij geen zicht hadden op de bus van de koningin, hoefden wij ook nog niet in de houding te staan. We konden dus praten en lachen met het publiek en samen genieten van de historische optocht die op dat moment voorbij kwam. De koninklijke familie was inmiddels in zicht, en ik ging in de houding staan. De wagen kwam steeds dichterbij en als hij op 10 meter bij mij vandaan was moest ik salueren. Saluut mocht weer af 10 meter erna.
Als aspirant zijnde is dit natuurlijk een prachtige "eerste" koninginnedag als politieagent. Je mag de koningin en haar familie groeten!
De wagen met de koninklijke familie was een eind weg, waarna ik opeens een heleboel collega's van mij voorbij zie rennen en fietsen. Omdat wij geen oortjes in hadden, gezien onze taak die dag, had ik geen idee wat er aan de hand was. Al snel volgde er een ambulance achteraan die met een aardige snelheid en toeters en bellen voorbij reed.
In eerste instantie dacht ik aan een hartaanval. In ieder geval niet aan meerdere gewonden. Nog geen 20 sec. later volgt de volgende ambulance en weer enkele minuten later worden ik en mijn andere collega's in ceremonieel tenue geroepen om te helpen op het kruispunt.
Aangekomen bij het kruispunt wist ik niet wat ik zag, er lagen allemaal mensen op de grond en ik zag overal bloed. Een chaos, maar wel aardig gecontroleerd. Over één lichaam zag ik al een wit doek liggen, wat dat betekent weet iedereen wel. Deze persoon had het niet overleefd.
Aan ons was het verzoek om grote witte doeken en zeil vast te houden, om de gewonden af te schermen voor camera's en ander publiek. Op dat moment zag ik een heleboel. Doordat ik alleen maar iets in mijn handen had en verder niks hoefde te doen, wist ik niet waar ik moest kijken.
Er gebeurde zo ontzettend veel te gelijk. Bloed op de grond, huilende en gillende mensen en veel politiemensen en ander hulpverlenend personeel. Iedereen was erg geschrokken...en terecht. Wat een zonnige en gezellige "eerste" Koninginnedag moest worden, eindigde in een drama.
Toen onze hulp niet meer nodig was werden wij weer in bussen vervoert naar onze opkomstlocatie. Hier bespraken we alles met elkaar en werden we opgevangen. Onze namen werden genoteerd, onze telefoonnummers etc. in verband met nazorg. Hierna ben ik weer terug naar huis gereden. Erg geschrokken, maar politieel gezien was het toch interessant.
Het hele drama heeft in de week erna een ontzettende nasleep gehad, waar geen enkele Nederlander aan kon ontsnappen. Elke dag was er wel meerdere keren iets op TV te zien. De dagen erna, waaronder dodenherdenking en bevrijdingsdag, stonden nu ook deels in het teken van de aanslag in Apeldoorn.
Het gaf mij allemaal een goed gevoel, als ik zag dat mensen op dodenherdenking "ook stil waren voor de slachtoffers uit Apeldoorn". Ook bij enkele grote bevrijdingsfestivals in Nederland werd er nog een minuut stilte gehouden.
8 dagen later, op 8 mei 2009 was de herdenking voor de slachtoffers. Een ontzettend mooie en ontroerende bijeenkomst, waar ik persoonlijk nog het meest werd geraakt door het verhaal van een dochter van één van de slachtoffers. Wat een moed had die meid, om voor miljoenen Nederlanders te vertellen wat er door haar hoofd ging op die dag!
Er waren inmiddels 7 doden gevallen, waaronder de dader zelf. Naast de 7 doden waren er ook nog 10 zwaargewonden, van wie er 5 ernstig aan toe waren, daarnaast waren nog meer gewonden die er minder slecht aan toe waren. Helaas las ik na de bijeenkomst toen ik thuis kwam, dat er nog iemand was overleden aan haar verwondingen.
Koninginnedag 2009 zal mij altijd bij blijven...
