Een bijdrage van Briges
Het begin van de dienst mocht er al meteen zijn. Een onwelwording op het Stationsplein, het slachtoffer zakte voor onze ogen in elkaar en was niet meer aanspreekbaar. Het slachtoffer ademde wel dus circulatie was er. Ik schrok wel toen ik het slachtoffer hoorde snurken en naar adem zag happen.
Gelukkig werd mijn beangstigend gevoel geen waarheid, het slachtoffer moest wel mee naar het OLVG voor controle. Wij gingen met vervolg.
Na twee vervelende taxichauffeurs bekeurd te hebben omdat zij de aanwijzingen van een verkeersregelaar op het Stationsplein negeerden pakten we onze bike en gingen we weer op zoek naar het volgende onheil. Na wat APV'tjes uigeschreven te hebben besloten we wat te gaan eten, het was immers al 18:00 uur. Mijn maatje nam een maaltijd van maar liefst 17.50 euro!!! bij een Spaans restaurant in de Warmoesstraat en dacht daar lekker van te kunnen genieten.
Op het moment dat we de eerste hapjes naar binnen hadden gewerkt kwam er een melding van een gevallen persoon in de Burger King, op loopafstand van het bureau. Er was al een collega ter plaatse. Hij meldde dat de persoon niet meer aanspreekbaar was en dat hij graag een ambulance ter plaatse had.
Ik vroeg via de porto aan hem hij nog wat nodig had, hij was daar immers in zijn eentje. Als antwoord kreeg ik "ja, start reanimatie". Ik keek mijn maatje aan en weg waren we. Al hollend richting de Burger King en met een AED onder de arm kwamen we ter plaatse.
Helaas kon de AED niets betekenen. Het betrof een hartstilstand, met andere woorden een "Flat Line". Het pompen heb ik samen met de collega afwisselend gedaan totdat de brandweer, die voor reanimaties in Amsterdam ook uitrukken, en de ambulance kwam. Deze namen de zorg van het slachtoffer over en wij zorgden er voor dat omstanders op afstand bleven.
Na een aantal mensen weggestuurd te hebben (ze vroegen of het nog lang ging duren, omdat zij snel een burgertje tussendoor wilden scoren) is dit verhaal helaas negatief afgelopen voor het slachtoffer. Op het bureau het een en ander met elkaar besproken. Het ging voor sommigen niet in de koude kleren zitten. Als ik naar mezelf kijk vond ik het wel heftig terwijl dit voor mij niet de eerste betrof.
De 17,50 Euromaaltijd van mijn collega kon de prullenbak in, het was koud en niet meer te eten.
Even later zaten we weer op de bike met het idee dat we het nu wel gehad hadden, maar nee het volgende onheil zocht ons weer op. Op bureau Beurstraat, waar we het een en ander aan het afhandelen waren, brak ineens de paniek uit. Ik zag meerdere collega's naar buiten stormen en ik dacht, tja dan ga ik er ook maar achteraan. Het bleek dat een arrestant probeerde of hij de ruit van een dienstauto er uit kon koppen.
We besloten om de verdachte horizontaal het bureau in te werken, twee man bij de armen en twee aan de benen. Ik zelf had het linkerbeen vast ter hoogte van het scheenbeen. Ik voelde door de broek heen een soort van scheenbeschermer zitten en dacht, welke gek heeft nu een scheenbeschermer onder zijn spijkerbroek zitten? Ik voel aan de been die mijn collega vasthield of daar toevallig ook een scheenbeschermer zat, maar dat was niet het geval.
De verdachte lag plat op zijn buik in het voorgeleidingshok dus kwam ik met het geweldige idee om alvast zijn schoenen uit te trekken. Dus ik trek met volle kracht aan de linkerschoen van de verdachte en in plaats dat ik alleen een schoen vasthield, had ik ook een hele been-prothese in mijn hand. 
Ik heb mijn collega's nog nooit zo verbaast zien kijken. Daar stond ik dan met die "scheenbeschermers". Het was me een dagje wel.
